SAMODZIELNY PRZEDSZKOLAK

„Celem działań wychowawczych jest uczynienie dzieci
zdolnymi do odkrycia radości życia.”

Program wychowania przedszkolnego OPTYMISTA jest owocem dziesięcioletnich doświadczeń Przedszkola „STRUMIENIE” inspirowanych ponad czterdziestoletnią praktyką edukacyjną placówek hiszpańskiego Institució Familiar d'Educació, z którym Stowarzyszenie STERNIK współpracuje.

Program OPTYMISTA jest praktyczną realizacją założeń edukacji spersonalizowanej na etapie wychowania przedszkolnego. Jego idea powstała w Centrum Badań Edukacyjnych Fomento de Centros de Enseñanza w Madrycie. Jego hasłem jest japońskie przysłowie: „Prowadź bez popychania”. Wyraża ono głęboko pozytywny stosunek do potencjału rozwojowego dziecka oraz procesu wychowawczego i edukacyjnego rozumianego jako integralny proces obejmujący całą osobę. W odniesieniu do celu pracy dydaktyczno-wychowawczej podkreśla dążenie do wychowania człowieka pełnego optymizmu, harmonii, zdolnego do wypełniania swoich obowiązków, stawiania czoła przeszkodom i radosnego życia.

Dąży się do wpojenia wychowankom takich zasad, wartości i nawyków, dzięki którym będą mogli w przyszłości stać się ludźmi dojrzałymi, zrównoważonymi, krytycznymi, odpowiedzialnymi, umiejącymi podejmować wielkie wyzwania, miłującymi naukę, kulturę i sztukę, gotowymi, by dawać z siebie to, co najlepsze. O skuteczności wsparcia dziecka w rozwoju najbardziej decydują osoby znaczące, czyli takie, które uczestniczą w jego życiu codziennym, mają z nim silną więź emocjonalną, opartą na bliskości i zaufaniu, są wzorem do naśladowania i autorytetem. Te osoby wypełniają społeczną przestrzeń rozwoju dziecka i są to najczęściej rodzice, rodzeństwo, kuzyni, dziadkowie, sąsiedzi, koledzy, nauczyciele oraz wszystkie osoby, z którymi dziecko styka się codziennie. Stąd też wypływa wniosek, że wszystkie te osoby powinny rozwijać się pod względem ludzkim i duchowym, dbać o swoją formację i szeroko pojęty rozwój, ponieważ mają wpływ na rozwój i kształtowanie charakteru młodego człowieka.

Wersja polska Programu oprócz zasad wczesnej stymulacji dziecka, zawiera elementy zaczerpnięte z metody Domana, „Dziecięcej matematyki” prof. Gruszczyk –Kolczyńskiej, „Metody Dobrego Startu” prof. Marty Bogdanowicz oraz elementów z programu „Kocham czytać” prof. Jagody Cieszyńskiej.

Program ten wykorzystuje najnowsze osiągnięcia neuropsychologii. Został opracowany na podstawie MODELU EDUKACYJNEGO, realizowanego we wszystkich placówkach Stowarzyszenia Wspierania Edukacji i Rodziny STERNIK.

Program „Optymista” jest zgodny z Rozporządzeniem MEN z dnia 23 grudnia 2008 roku w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz.U.2009, nr 4, poz.17). Znacznie poszerza treści zawarte w Podstawie Programowej Wychowania Przedszkolnego.


NAWYKI

Słów kilka o cnotach i nawykach

Każdy z nas chciałby, aby jego dziecko było uporządkowane, pracowite, hojne, odpowiedzialne, pobożne i radosne. Czy są to tylko nierealne marzenia, czy rzeczywisty cel, możliwy do osiągnięcia?

W naszym przedszkolu mamy głęboką świadomość celów, do jakich dążymy w naszej pracy wychowawczej i wiemy, jak je osiągnąć. Chcemy, aby nasi wychowankowie posiadali wszystkie wymienione powyżej cechy i jesteśmy świadome, że osiągniemy to jedynie poprzez pracę nad nawykami. Wiek przedszkolny jest najlepszym okresem do

W jaki sposób możemy nad nimi pracować?

Nawyk jest zautomatyzowaną czynnością, zatem możemy go wypracować jedynie poprzez wielokrotne powtarzanie i konsekwentne wymaganie. Zanim jednak zaczniemy wymagać, należy zaprezentować dziecku, czego od niego oczekujemy. Zaczynamy zatem od siebie. Przykład idzie z góry. J

W rozwoju przedszkolaków dominują cztery sfery, w obszarze których możemy dbać o dobre nawyki, a mianowicie: higiena, posiłki, porządek, sen. Każda z tych sfer jest również obecna w życiu każdego dorosłego człowieka, zatem wypracowany nawyk Pamiętam o swoim zadaniu i dyżurze to w dorosłym życiu - obowiązkowość, odpowiedzialność, poważne traktowanie swojej pracy i powierzonych mi zadań. To, co chcemy osiągnąć, to nie tymczasowe „dobre zachowanie”, ale przestrzeganie zasad i funkcjonowanie według tych samych norm w życiu dorosłym.

W naszym przedszkolu w każdym miesiącu dzieci pracują nad innym nawykiem z trzech obszarów - socjalizacja, praca, autonomia. Przedszkolaki zapoznają się z nimi na początku nowego miesiąca podczas zajęć porannych i często wracają do tego w ciągu dnia. Pani dokładnie wyjaśnia, czego dotyczy dany nawyk i mówi, czego od nich oczekuje. Aby dzieciom było łatwiej odnieść się do tego, w sali wywieszone są obrazki prezentujące charakterystyczne sytuacje związane z danym nawykiem. Nawyki są zautomatyzowanymi czynnościami prowadzącymi do kształtowania pozytywnych cech charakteru, nazywanych też cnotami, zatem pracując nad nawykami, dzieci wypracowują również konkretne cnoty. Aby jednak praca nad nimi była efektywna i przyniosła pożądany efekt, konieczna jest współpraca z rodzicami. Nawyki realizowane w przedszkolu powinny mieć również odniesienie do funkcjonowania dziecka w domu. Jeżeli bowiem pani w przedszkolu pracuje nad tym, aby używać uprzejmych słów: proszę, przepraszam, dziękuję, a w domu nikt od dziecka tego nie wymaga, praca jest jedynie połowiczna, a na efekty trzeba będzie czekać dużo dłużej.

Nie wiesz, jak pracować nad nawykami? Chętnie podzielimy się naszymi konkretnymi i sprawdzonymi pomysłami.


INSPIRUJĄCY PORANEK

Najbardziej chłonnym czasem w ciągu całego dnia jest poranek – kilka godzin po przebudzeniu nasz mózg jest gotowy do wytężonej pracy. Dlatego też w naszym przedszkolu zajęcia poranne zwane Porankiem są czasem maksymalnie wykorzystanym na stymulację W tym czasie dzieci maj prezentację bitów, zapoznaj się z następstwem dni tygodnia, miesięcy i pór roku, zaznaczają dat i pogodę, przeliczają, porównują, słuchaj muzyki poważnej i wypełniają karty pracy – szczególnie Koniki. Stymulacja pobudza do działania i przygotowuje do wytężonej pracy podczas całego dnia pobytu w przedszkolu. A wszystko to w formie radosnej zabawy.


PSYCHOMOTORYKA

W zdrowym ciele zdrowy duch! Specjalnie dobrane ćwiczenia psychomotoryczne usprawniają nie tylko ciało ale również sprzyjają funkcjonowaniu mózgu, pobudzają do pracy wszystkie neurony, jak również ćwiczą chart ducha.

 

 

 


JĘZYKA ANGIELSKI – AUTORSKI PROGRAM

Angielski w przedszkolu ma być dobrą zabawą i przygotowaniem do nauki w szkole. Dzieci maja się osłuchać z językiem i czuć się swobodnie korzystając z niego. English is Fun!, to nasz autorski program nauczania języka angielskiego w przedszkolu oparty na metodzie bezpośredniej. Zawiera on w sobie wczesną stymulację z wykorzystaniem bitów obrazkowych i wyrazowych, historyjki obrazkowe, piosenki i rymowanki oraz karty pracy nawiązujące do realizowanego tematu. Tematy, które poruszamy na zajęciach są bezpośrednio związane z najbliższym środowiskiem dziecka, dzięki czemu bazujemy na doświadczeniach już dla niego znanych wzbogacając je o nowe treści w języku obcym. Zakres tematyczny stopniowo poszerza się na kolejnych etapach nauczania przedszkolnego. Dzieci mają możliwość utrwalania zdobytych wcześniej wiadomości oraz tworzenia map myślowych w oparciu o nowe.

English is Fun to program, jak sama nazwa wskazuje oparty na zabawie bo nauka angielskiego jest FUN!


DOJRZAŁOŚĆ SZKOLNA / DIAGNOZA WSPIERAJĄCA

Co należy rozumieć pod pojęciem dojrzałości szkolnej? Kto jest odpowiedzialny za przygotowanie dziecka do szkoły? Rodzice, nauczycielki w przedszkolu, a może dziecko samo nabiera dojrzałości w miarę upływu lat ? Wśród wielu teorii dotyczących wychowania są takie, które mówią, że dzieci w swoim naturalnym rytmie nabywają gotowości szkolnej i nie należy im w tym przeszkadzać, a wręcz podążać za pewną tendencją w rozwoju. Można zatem przyjąć taką postawę, tłumacząc sobie, że trudność z utrzymaniem porządku i upór, no cóż, pewnie ma to po ojcu. Czy w związku z tym da się i należy coś z tym robić? Jak dorośnie to sam zrozumie? A może te aspekty dotyczące wychowania powinien wziąć na siebie tata, skoro są z synem do siebie tak podobni?

Niestety nic się nie dzieje samo, a za dojrzałość szkolną odpowiadają głównie rodzice, natomiast przedszkole wspiera i ukierunkowuje proces jej nabywania przez dziecko. Dzieci nie żyją w próżni, przychodząc do przedszkola, mają już pewne nawyki i przyzwyczajenia (dobre i te niewłaściwe), które trzeba w odpowiedni sposób rozwinąć bądź wygasić.

Znajoma opowiadała mi, że kiedy poszła na spotkanie organizacyjne do pewnego przedszkola usłyszała od nauczycielki: „My się całkowicie zajmiemy dzieckiem, ubierzemy, nakarmimy. Niech pani się nie martwi.” Niemal jednocześnie przypomniało mi się zdanie ze skeczu jednego z kabaretów: „Będzie pan zadowolony.” Czy w tym wszystkim chodzi o zadowolenie rodziców, czy rzeczywisty plan wparcia i świadomego oddziaływania na dziecko. W każde uczenie się i nabywanie umiejętności a potem nawyków wpisany jest wysiłek i czas. Jeśli tego nie ma, również nie ma efektów.

Zatem jak się do tego zabrać? Jednym z podstawowych obszarów, na które trzeba położyć znaczący nacisk jest nauczenie samoobsługi. Dziecięce czynności samoobsługowe kojarzą się ze sprawnym nakładaniem i zdejmowaniem ubrań, dbałością o higienę osobistą i kulturalnym spożywaniem posiłków. Mało kto wie, że dzieci opanowując je, uczą się też organizować każdą aktywność, tak, aby osiągnąć cel. Dowiadują się, że pewnych sytuacji nie da się uniknąć, więc lepiej nie stawiać oporu i sprawnie wykonać to co trzeba. Takie kompetencje są nieodzowne do kształtowania nawyku odrabiania zadań domowych i wypełniania domowych obowiązków. Marudzą i ociągają się przy wykonaniu zadania w szkole, manifestują swoje niezadowolenie. Robią bałagan, rozrzucają przedmioty, depczą po nich, ciągle szukają na biurku swoich rzeczy i ten sam styl postępowania przenoszą na wykonanie różnego rodzaju zadań intelektualnych. Natychmiast dopraszają się pomocy, często wymuszając tę pomoc i po raz kolejny dowiadują się, że opłaca się być bezradnym.

10 Kluczowych umiejętności przyszłego ucznia, a tym samym kierunki oddziaływań wychowawczych

  • Umiejętność samodzielnego myślenia i przywidywania konsekwencji dokonywanych wyborów.
  • Postawa otwartości i dzielności, umiejętność pozytywnego reagowania na nowe wyzwania lub trudności.
  • Umiejętność wyrażania własnych emocji w stosownej formie i radzenia sobie z nimi, w tym również z poczuciem porażki.
  • Zdolność do empatii – dostrzegania uczuć i emocji innych ludzi i liczenia się z nimi oraz zrozumienia i prawidłowej interpretacji ich postaw.
  • Postawa szacunku wobec dorosłych (rodzice, wychowawcy) oraz innych dzieci (rodzeństwo, koledzy).
  • Postawa posłuszeństwa - zdolność rozumienia obowiązujących zasad i reguł oraz podporządkowania się im.
  • Umiejętność doprowadzania rozpoczętej pracy do końca, staranność, wytrwałość w jej wykonywaniu.
  • Dbałość o swoje rzeczy (ubrania, zabawki, przybory) i otoczenie (własny pokój, biurko czy szafkę). Umiejętność utrzymywania w nich porządku.
  • Zdolność koncentracji uwagi na wykonywanej pracy przez dłuższy czas. Rozumienie potrzeby ciszy i skupienia oraz ich wpływu na efektywność pracy.
  • Przestrzeganie zasad bezpieczeństwa i zdolność uświadamianie sobie potencjalnych zagrożeń. Zdrowy i racjonalny stosunek do niebezpieczeństw (bez lekceważenia, ale też bez paniki). 

Są sytuacje, które przeszkadzają dziecku w osiągnięciu dojrzałości szkolnej, a tym samym niekorzystnie wpływają jego rozwój.

Często są to są to dość drobne rzeczy, które dotyczą codziennego życia, złych nawyków oraz nieświadomości rodziców. Oto kilka z nich:

  • Niewystarczające okazywanie miłości i zainteresowania dzieckiem. Dobrze razem spędzony czas rozmowy, spacery, wspólne gry i zabawy, czytanie i opowiadanie bajek. Można być fizycznie z dzieckiem w domu wiele godzin, ale żyć obok bez zbytniego zainteresowania. Bywa, że sami rodzice nigdy, albo bardzo rzadko sami proponują zabawę. Najczęściej to same dzieci „jęczą” i proszą o wspólną zabawę
  • Brak jedności oddziaływań wychowawczych rodziców oraz współpracy miedzy przedszkolem a opiekunami dziecka. Rodzice nie uzgadniają ze sobą oczekiwań w stosunku do dziecka, a co dopiero z wychowawczynią z przedszkola.
  • Zbyt mało dobrego przykładu, a za dużo poleceń słownych.
  • Zbyt mało ruchu. Zapotrzebowanie dziecka w wieku przedszkolnym to dwie godziny dziennie ruchu na świeżym powietrzu.

 

© Stowarzyszenie Sternik 2017.   |   Polityka prywatności   |   Wdrożenie: Solmedia.pl