SZKOŁA RODZIN – ŹRÓDŁA I INSPIRACJE

Źródła

Szkoły STERNIK-a powołała do życia grupa rodziców, którzy poszukiwali dla swoich dzieci modelu edukacyjnego łączącego naukę z wychowaniem. Pragnęli oni wychowywać dzieci w duchu pracowitości, szczerości, wolności i odpowiedzialności, tak aby wyrosły one na osoby potrafiące dokonywać pozytywnych zmian w społeczeństwie. Takie podejście do wychowania wynikało z inspiracji ewangelicznych i uniwersalnych.

Uważali oni, że współpraca rodziny i szkoły pozwoli na takie wychowanie dziecka, dzięki któremu wyrośnie ono na dobrze uformowanego człowieka, postrzegającego swoje życie jako służbę innym.

Chcąc, aby te same wartości były przekazywane dzieciom w szkole, postanowili założyć placówki edukacyjne obejmujące cały okres dorastania młodych ludzi – od przedszkola do matury. Do grupy założycieli przyłączyli się z czasem inni rodzice.

Grupa rodziców inicjujących powstanie szkół nawiązała kontakt z Institució Familiar d’Educació (IFE) z Barcelony (Katalonia, Hiszpania), prosząc o nadzór merytoryczny i przekazanie doświadczeń.

IFE zostało założone w 1969 r. i prowadzi obecnie 13 placówek edukacyjnych dla ośmiu tysięcy uczniów z pięciu tysięcy rodzin. Szkoły IFE należą do kilkuset tego typu placówek na całym świecie.

Inspiracja

Szkoły takie powstały dzięki inspiracji świętego Josemaríi Escrivy, założyciela Opus Dei. Św. Josemaría nie tylko trafnie diagnozował przyczyny wielu współczesnych problemów związanych z rodziną i wychowywaniem dzieci, lecz również potrafił uświadomić rodzicom ich rolę jako pierwszych wychowawców. Zachęcał, by zakładali szkoły, w których dzieci otrzymają edukację zgodną z ich przekonaniami i wartościami panującymi w domu. Wiele osób – niektóre z Opus Dei, inne nie związane z Prałaturą – potrafiło odpowiedzieć na tę inspirację, dokonując wolnego wyboru na własną odpowiedzialność.

Szkoły zakładane z inspiracji św. Josemaríi opierają się na zalecanym przez niego porządku: rodzice – nauczyciele – dzieci. Oznacza to, że odpowiedzialność za wychowanie ponoszą w pierwszym rzędzie ci, którzy powołali dziecko na świat, w następnej kolejności kadra pedagogiczna i wreszcie – sami uczniowie.


WYCHOWANIE OSOBY

Model edukacyjny STERNIK-a opiera się na wychowaniu całościowym, które obejmuje wszystkie aspekty osobowości uczennicy/ucznia. Uwzględnienie całej osoby w procesie wychowawczym nazywane jest także personalizacją edukacji lub edukacją spersonalizowaną (od łacińskiego słowa persona czyli osoba).

Najkrócej rzecz ujmując, w wychowaniu całościowym chodzi o zwrócenie szczególnej uwagi na pięć obszarów:

1.     rozum – dążenie do prawdy;

2.     wola – dążenie do dobra;

3.     emocje – radość z czynienia dobra;

4.     ciało – narzędzie czynienia dobra;

5.     duch – otwarcie na transcendencję, nawiązanie osobistej relacji z Bogiem i z innymi.


WYCHOWANIE W WIERZE

Wiara jest najbardziej osobistym aktem człowieka. Dlatego – zgodnie z zasadami Kościoła katolickiego – wychowanie religijne w szkole odbywa się z wielkim szacunkiem dla wolności sumień.

Człowiek ma tym większą wolność w praktykowaniu wiary, im bardziej poszerza wachlarz cnót ułatwiających życie chrześcijańskie takich, jak np.: szczerość, hojność, miłość bliźniego, duch służby. Wzrost tej wolności odbywa się również poprzez dogłębne poznanie zasad wiary, zgodnie z zasadą, że nie można w sposób wolny wybrać tego, czego się nie zna.

Celem formacji chrześcijańskiej prowadzonej w szkole jest zatem przekazanie uczniom zasad wiary oraz wspieranie ich w kształtowaniu cnót. Uczniowie otrzymują pomoc w nawiązaniu kontaktu z Bogiem przez zachętę do indywidualnej modlitwy i do uczestnictwa w sakramentach.

Stowarzyszenie STERNIK, na początku swojej działalności, zwróciło się do Prałatury Opus Dei z prośbą o opiekę duszpasterską i o pomoc w nadaniu swoim szkołom chrześcijańskiej tożsamości, która jest jednym z fundamentów modelu wychowawczego tych placówek edukacyjnych.

Opus Dei jest instytucją Kościoła Katolickiego, założoną w 1928r. przez św. Josemarię Escrivá. Bł. Jan Paweł II w 1982 r. erygował Opus Dei jako prałaturę personalną o charakterze międzynarodowym. Jej zadanie polega na głoszeniu przesłania, że praca i zwykłe okoliczności życia są okazją do spotkania z Bogiem, do służenia innym i do poprawy społeczeństwa. Opus Dei oferuje środki formacji chrześcijańskiej (pogadanki, rekolekcje, kierownictwo duchowe), prowadzone z myślą o osobach, które chcą pogłębić swoje życie duchowe i ożywić apostolstwo. Misją Opus Dei jest pomoc zainteresowanym osobom w pogłębianiu życia chrześcijańskiego i dlatego zajmuje się ono wyłącznie tym obszarem działalności pozostawiając ludziom świeckim zarządzanie i prowadzenie takich inicjatyw jak szkoły czy inne podobne przedsięwzięcia (szkoły wyższe, szkoły rolnicze, szkoły zawodowe, szpitale, kliniki).

Szkoły STERNIK-a promują wychowanie w wierze, zgodne z nauką Kościoła katolickiego, natomiast nie są to szkoły katolickie w potocznym znaczeniu tego słowa, ponieważ nie prowadzi ich żadna instytucja Kościoła, lecz stowarzyszenie świeckie, działające na podstawie prawa państwowego.


DLA DZIEWCZĄT I DLA CHŁOPCÓW

Równi, ale różni

Szkoły STERNIK-a są zróżnicowane ze względu na płeć. Oznacza to, że dziewczęta i chłopcy uczą się osobno. Taki podział ułatwia:

a/ uszanowanie naturalnych różnic, co sprzyja kształtowaniu szacunku dla drugiej płci;

b/ lepszą komunikację, a tym samym skuteczniejsze oddziaływanie wychowawcze;

c/ zachowanie jednakowych celów wychowawczo-dydaktycznych w szkołach dla dziewcząt i dla chłopców, przy zróżnicowaniu metod przekazywania wiedzy oraz metod wychowawczych (inaczej bowiem uczy się dziewczęta i chłopców matematyki czy języków, jak również postaw - lojalności, szczerości, przyjaźni, inaczej wychowuje się do wiary);

d/ rozwijanie cech specyficznych dla danej płci i osiąganie dojrzałości kobiecej i męskiej przy mniejszym ryzyku ich zaburzenia, szczególnie w wieku dorastania; dzięki temu dziewczęta i chłopcy lepiej przygotowują się do relacji z płcią przeciwną w dorosłym życiu;

e/ przełamanie niesprawiedliwych stereotypów społecznych na temat zawodów właściwych dla kobiet i dla mężczyzn (np. znacznie więcej dziewcząt - absolwentek szkół zróżnicowanych wybiera kierunki ścisłe, chłopcy zaś – będący absolwentami takich szkół - chętniej wybierają kierunki humanistyczne).

Wychowanie zróżnicowane w ostateczności służy równości płci i jako takie spełnia zadanie stawiane przez koedukację. Uczennica i uczeń wzrastają w świadomości własnej wartości  wynikającej z tego, że jest się kobietą lub mężczyzną. Zapobiega to dyskryminacji ze względu na płeć  i ostatecznie prowadzi do większego szacunku dla przedstawicieli drugiej z płci w myśl zasady, że ludzie są równi, ale różni.

Szkoły dla dziewcząt i dla chłopców działają niezależnie. Szanując wolność rodziców do wyboru towarzystwa, w którym ich dzieci spędzają czas wolny, szkoły celowo nie organizują wspólnych wydarzeń kulturalnych, religijnych, sportowych, artystycznych, towarzyskich i innych, natomiast usilnie zachęcają rodziców, aby wykazywali daleko posuniętą inicjatywę w organizowaniu czasu wolnego dla swoich dzieci. Jest to jeden z widocznych przejawów zaangażowania wychowawczego rodziców, którzy uczestniczą w  tym przedsięwzięciu edukacyjnym.

 

Czytaj więcej: Równość, odmienność, edukacja


Szkoła dla chłopców
"ŻAGLE"

Szkoła dla dziewcząt
"STRUMIENIE"

 

© Stowarzyszenie Sternik 2017.   |   Polityka prywatności   |   Wdrożenie: Solmedia.pl